De trouwe lezers van mijn blog zullen reeds doorhebben dat ik de keuze voor Sarah Palin als vice-president allesbehalve een verstandige zet vond (zie hier). Het was dan ook even schrikken toen ik volgend artikeltje in De Morgen van 17 oktober 2008 las:
Steeds meer perslekken wijzen erop dat de relatie tussen de Republikeinse kandidaat-vicepresidente Sarah Palin en haar kopman John McCain verzuurt. Door zich steeds minder van het officiële campagnedraaiboek aan te trekken, zou Palin een eigen kandidatuur voor het Witte Huis in 2012 voorbereiden.
Palin for president in 2012? Eheum…
Wat zijn de argumenten pro Palin als republikeinse presidentskandidaat in 2012?
1. Mobilisatie van de conservatieve basis
Als Palin als hockey mom ergens goed in is, dan wel in de mobilisatie van de conservatieve basis. Nate Silver van FiveThirtyEight omschreef een republikeins kantoor als volgt:
In the Colorado Springs volunteer office, “you could hear a pin drop” in the days before Palin was picked. The Saturday morning after the Palin pick, organizers arrived to an early morning volunteer line waiting at the door.
Maar zoals ik reeds eerder beargumenteerde, kan men zich afvragen wat deze mobilisatie waard is. De VS worden gekenmerkt door een grote mate van geografische politieke homofilie: mensen met dezelfde politieke overtuiging vertonen de neiging om zich geografisch te gaan clusteren. Dat resulteert in counties waarvan de geregistreerde kiezers politiek relatief homogeen zijn. Door een mobilisatie van de conservatieve basis zou een county waarvan bvb. reeds 60% van de kiezers republikeins stemde naar 70% kunnen gaan, maar dat verandert niets aan de uitslag. Counties en bijgevolg staten van politieke kleur doen veranderen lukt enkel door het betrekken van nieuwe demografische categorieën bij het politieke proces, zoals Obama met de jongeren en de afro-americans doet. Het valt serieus te betwijfelen of een mobilisatie van de conservatieve basis effectief ook nieuwe demografische categorieën en dus kiezers aansnijdt.
2. De schandalen
Een argument pro Hillary Clinton als democratische presidentskandidaat was dat alles reeds over haar gezegd en geschreven is. Clintons schandalen waren reeds zo door media uitvergroot, dat ze haar nog maar weinig konden schaden. Eenzelfde argument zou misschien ook voor Palin kunnen opgaan. Bovendien heb ik de indruk dat een republikein minder sterk afgerekend wordt op zijn/haar schandalen dan een democraat.
3. I told you so
Er bestaan momenteel onrealistisch hoge verwachtingen over Obama. Het is quasi onmogelijk dat Obama al zijn plannen ook effectief gaat kunnen verwezenlijken. Dat gegeven zou door Palin over vier jaar uitgespeeld kunnen worden in de zin van: “Net zoals ik reeds vier jaar geleden zei, Obama…”.
4. McCain = handige zondebok
De mislukking van de huidige campagne zou volledig op het conto van John McCain kunnen afgewimpeld worden. Meer zelfs, op basis van nationale peilingen (dus de popular vote en niet de electoral vote) zou Palin zelfs kunnen beargumenteren dat zij de Grand Old Party van een nog groter gezichtsverlies gered heeft.
