Sociology class 2008

Ik ben vorige week plechtig geproclameerd als socioloog. Hieronder volgen een aantal sfeerfoto’tjes:

Westvleteren, I was there…

Onlangs achter mijn twee gereserveerde bakken Westvleteren 8 geweest. Hieronder volgen een aantal sfeerfoto’s. En wat het bier betreft: het is inderdaad zo goed als men beweert!

Le plat pays

Ora et labora

Appartementje: check

Na lang zoeken heb ik eindelijk een betaalbaar appartementje gevonden in Gent. Place to be is vanaf 1 september Kraaistraat 26. Dat is een klein, rustig straatje evenwijdig met de Ledeganck. De locatie is echt ideaal: op een boogscheut van het station, op een steenworp van een parkje, op vijf minuutjes fietsen van het centrum en op 5 minuutjes wandelen van het Strop. Het straatje is zelf een zijstraat van de Zwijnaardsesteenweg. Met zijn twee krantenwinkels, drie nachtwinkels, drie pittazaken, vier frietkoten, een Afrikaans en een Spaans restaurantje, twee pizzeria’s, drie bakkerijen en twee supermarkten een comfortabele straat. Het appartementje zelf is ook super gezellig (foto’s volgen later). Een uitnodiging voor een housewarming party volgt zeker in september…

Wat me tijdens het zoeken enorm opviel – buiten dat half Gent op zoek is naar een appartement – is het grote prijsverschil tussen de appartementen die je via Immoweb en dergelijke vindt en de appartementen die je gewoon al fietsend door de stad vindt. We spreken hier snel van een prijsverschil van 100 euro (!) per maand. De vraag is of dat verschil te wijten is aan een selectie-effect (het zijn vooral de overprijsde appartementen die via Immoweb verhuurd worden of anders gesteld de goedkopere appartementen hebben Immoweb niet nodig om verhuurd te geraken), aan een winsteffect (Immoweb doet het uiteraard niet voor niets en dat wordt verrekend in de huurprijs), of aan een combinatie van beide? En in het geval van een winsteffect, zou de stad dan niet een website kunnen beheren waarop alle Gentse appartementen aangeboden worden à la Kot@Gent?

Westvleteren, here I come…

Hallelujah, mijn gebeden zijn verhoord! Na drie ochtenden met twee telefoons bellen, heb ik eindelijk een reservatie weten te bemachtigen voor twee bakken van de wereldvermaarde trappist Westvleteren 8. Sinds het prestigieuze ratebeer.com de Westvleteren 12 in 2005 tot het beste bier ter wereld uitriep, is het bier van Westvleteren zeer moeilijk te verkrijgen en kan het enkel na reservatie door particulieren in de abdij zelf gekocht worden, wat natuurlijk de charme en het genieten van het bier achteraf verhoogt…

De Westvleteren 8 is een bruine trappist. Het internet leert me dat het gekenmerkt wordt door complexe aroma’s van fruit, waaronder citrus en kruiden. In de mond is het bier erg zacht en vol van textuur, met een fantastische diepte en complexiteit, een diepe, rokerige moutigheid en smaken van chocolade en kruiden. De afdronk is vrij peperig met een geweldig warm gevoel. Hij is schitterend bij zachte kazen en past zelfs bij desserts en taart. Het eigenaardige aan de Westvleteren bieren is dat ze geen etiketten op de fles hebben en enkel te herkennen zijn aan hun kroonkurken, waarvan de kleur het type bier aanduidt. De Westvleteren 8 heeft een blauwe kurk. Ik kijk er al naar uit om mijn eerste Westvleteren te kunnen proeven…

Nog nen nieuwe blog

“De wereld staat echt niet te wachten op nog nen nieuwe blog”, antwoordde Ief – een oude schoolvriend – toen ik hem een aantal maanden geleden over mijn plannen vertelde om met een blog te beginnen. En Ief kan het weten, want hij is niet alleen ne crème van nen kerel, maar ook nog eens de gitaarvirtuoos van dé legendarische Tubs… Waarom dan nog nen blog beginnen? Mijn beweegredenen zijn eigenlijk tweevoudig.

Allereerst schrijf ik gewoon graag (zonder daarmee te pretenderen dat ik het ook goed kan). Reeds in het begin van het middelbaar vulde ik mijn dagboek met mijn diepste zielsroerselen en overpeinzingen. Later in de humaniora wisselde ik mijn dagboek in voor N-FO, het schoolkrantje, waarvan er onder mijn hoofdredacteurschap één editie volledig gecensureerd werd wegens te gezagsondermijnend… Eénmaal aan den Unief leende ik mijn pen eerst aan Het Rode Boekje en later zijn opvolger Avanti. Nu ik definitief de schoolbanken verlaat, heb ik bijgevolg nood aan een nieuw kanaal. En aangezien het schrijven van brieven nogal passé, deel ik vanaf nu mijn overpeinzingen via deze blog.

De tweede reden is dat ik geloof in de kracht van het geschreven woord (zonder terug te pretenderen dat mijn woorden krachtig zijn). Schrijven leidt bij zowel de auteur als de lezer tot afstand. Men kan het hier en nu overstijgen. Deze afstand heeft een reflexiever bewustzijn en een scherper analytisch vermogen tot gevolg: woorden worden meer gewikt en gewogen, argumenten worden meer doordacht, inconsistenties worden geschrapt… Via het schrift kan men met andere woorden beter een overtuiging met al zijn nuances formuleren en verlopen discussies doorgaans rationeler. Discussies op hun beurt zijn in feite sociale handelingen: men houdt bij discussies rekening met wat de andere denkt, voelt of doet. Sociale handelingen kunnen zowel doelrationeel ofte instrumenteel zijn (gericht op de realisatie van een doel) als waarderationeel ofte reflexief zijn (gericht op het nastreven van bepaalde waarden of overtuigingen). De instrumentaliteit en de reflexiviteit zouden idealitair in een samenleving in evenwicht moeten zijn. Helaas is dat in de huidige laatkapitalistische maatschappij niet steeds het geval. Laat nu net het geschreven woord zich omwille van zijn afstandsimplicaties zeer goed lenen tot discussies over beide rationaliteitsvormen. Met deze blog hoop ik dan ook o.a. hierover discussie uit te lokken. Vandaar het onderschrift van deze blog met een subtiele knipoog naar Jürgen Habermas…